Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Οι αξίες και τα ιδανικά του ελληνισμού

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σε όλες τις εκδοχές της ανθρώπινης ιστορίας που τυχόν μπορεί να πέσουν στα χέρια μας, θα διαβάσουμε για πάρα πολλές αυτοκρατορίες που στην εποχή της ακμής τους, φαινόταν αδύνατον να εκπέσουν, αδύνατον να νικηθούν, αδύνατον να ξεπεραστούν. Οι άνθρωποι της εποχής της δόξας της κάθε αυτοκρατορίας θεωρούσαν την εξουσία και την ισχύ της τόσο δεδομένη, που θεωρούσαν αυτονόητη την αιώνια διάρκειά της. Κι όμως, αν ο μέσος κάτοικος της Γης διαβάσει την παγκόσμια ιστορία, θα διαπιστώσει ότι τις περισσότερες από αυτές τις αυτοκρατορίες ούτε καν τις είχε ακούσει, κι εκείνες για τις οποίες είχε ακούσει, γνώριζε μόνο τ' όνομά τους.

Μάταιότης ματαιοτήτων, 
τα πάντα ματαιότης λοιπόν.

Όταν μετά τη μάχη της Πύδνας οι ρωμαϊκές λεγεώνες, αποτελούμενες κυρίως από Έλληνες μισθοφόρους, μπήκαν στην Ελλάδα, κανείς δεν περίμενε το Ρωμαίο λόγιο να παραδεχθεί ότι «αυτό που η Ρώμη δεν κατάφερε με τα όπλα, η Ελλάς το κατάφερε με το πνεύμα και εισήγαγε τις τέχνες στο Λάτιο».


Ακόμη λοιπόν και τα ελληνικά βασίλεια και οι αυτοκρατορίες εξέπεσαν. Η στρατιωτική ισχύς με τον τρόμο και την απειλή πετύχαινε το θέλημά της για όσο υπήρχε. Μετά όμως κανείς δεν ήθελε να τη θυμάται. Κανείς δεν ήθελε να θυμάται τον Αττίλα, τον Ταμερλάνο, τον Τσέγκις Καν, τον Ναβουχοδονόσορα, το Ραμσή, τον Πομπήϊο, τον Φρειδερίκο. Αντίθετα όλοι θυμούνται τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, το Σωκράτη.

Το πνεύμα πάντοτε νικούσε το ατσάλι. Ποιο πνεύμα όμως! Εκείνο, που ανέβασε σταδιακά την ανθρωπότητα ψηλά, που αυτονόητα και όχι προπαγανδιστικά βελτίωσε την καθημερινότητά μας και που επέτρεψε στον καθένα και την καθεμιά να βγάλει ότι καλύτερο είχε μέσα του και μέσα της, δίνοντας «ανθρωπιά» κι ελπίδα για μια καλύτερη συνέχεια. Αυτό το πνεύμα ουσιαστικά εκφραζότανε με έναν τρόπο σκέψης, με μια ιδεολογία, που επέβαλλε και έναν πιο ανθρώπινο και όχι πια ζωώδη τρόπο ζωής. Έναν τρόπο ζωής που βασιζότανε στο ότι είναι αυτονόητο να κάνεις το καλό. Αυτονόητο να βοηθάς τους άλλους, αυτονόητο να θυσιάζεις κάτι δικό σου για το διπλανό σου.

Το πνεύμα που παρήγαγε το παραπάνω ήθος ήταν αυτό των Ελλήνων. Και αυτό το ήθος είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά όλων των εποχών που εμείς οι Έλληνες δώσαμε στους κατοίκους αυτού του πλανήτη. Έτσι, οι έχοντες το Κρόνιο ήθος των Νεφελείμ, των Γιγάντων και των Τιτάνων, οι δούλοι του κακού και της απανθρωπιάς αποφάσισαν εδώ και καιρό ότι για να εξαφανίσουν αυτό το ήθος και αυτή την αυτονόητα κυριαρχούσα ιδεολογία του καλού, έπρεπε να κατασυκοφαντήσουν και να εξευτελίσουν τους πατέρες αυτής της ιδεολογίας, τους αρχαίους δηλαδή Έλληνες. Έβαλαν λοιπόν «μεγάλους επιστήμονες» να «μελετήσουν» τα αρχαία κείμενα και να μας πουν ότι όλοι οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν πόρνοι, παιδεραστές, ανώμαλοι, αλκοολικοί, ομοφυλόφιλοι, έκφυλοι και επομένως όλα όσα είπαν ήταν χωρίς νόημα. Κάποιος όμως πρέπει να θυμίσει στους πολλούς ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν περήφανοι, φιλότιμοι, έξυπνοι, γενναίοι, φιλοπάτριδες, ανοιχτά μυαλά, καλοσυνάτοι και πάνω απ' όλα, όπως έλεγε και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος, θεωρούσαν «βασιλικότερο το να νικούν τα πάθη τους και τον εαυτό τους, παρά τους εχθρούς τους». Για λογαριασμό του ήθους αυτών των ανθρώπων, αφήστε με λοιπόν να σας πω, κι ό,τι διαβάσετε πείτε το κι εσείς σε άλλους.




πηγή: "Οι αξίες και τα ιδανικά του ελληνισμού" Δ.Δ.ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ www.liako.gr



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ποια είναι η γνώμη σας;

Σχετικά άρθρα